Συνείδησης

Κάθε φορά που νιώθεις άσχημα,

μια αγκαλιά ζητάει η Ψυχή

ως αναγνώρισμα

ότι κάποιος συμπάσχει στην όλη υποταγή...

Και εγώ, έχω ανάγκη εσένα....

Ο στοχασμός μου όμως κάπου με κάνει και ντρέπομαι γι αυτό
γιατί όλου του κόσμου οι διαλογισμοί,
στον κάδο πετιούνται των αχρήστων...

Αυτός ο νους... αχ...
συνέχεια κεφάλια ξεφυτρώνει
στο διάβα σου για την Ιθάκη...
άλλοτε τα προσωπεία '' υλικά '' και φανερά
και άλλοτε ανεπαίσθητα και βαθιά συμπιεσμένα.

Πάντα εκεί χρειάζεται να είσαι
γιατί ποιός ξέρει αν λείψεις πάλι τι νέο καμουφλάρισμα
θα ντύσεις...

http://www.youtube.com/watch?v=Onuqnol1pmc

Ανούσιο ξόδεμα

Ανούσιο

για εσένανε να γράφω

ανούσιο τις σκέψεις μου να ξοδεύω

αφού στα οράματά σου φαίνεται δεν υπάρχω

 - ίσως ποτέ να μην υπήρχα -

μα πως εσυνέβει να επινόησα

τούτον τον άραχλο τον τάφο,

θα με περνάνε για τρελό

σαν τον σοφό,

να σκέπτομαι ψηλά σε τούτου του καημού

τον άβατο τον βράχο.

Σταθερότης

Αμύθητη έγινε η στέψη της

στις σκέψεις, σε κάθε όνειρό σου

όπου κι αν πήγαινες ότι κι αν έκανες

σαν διάολος σε ακολουθούσε να σε βαυκαλίσει,

όταν όμως κάποιες μέρες  απόφαση έλαβες δυναμική

στ' Αλήθεια να καθίσεις σιωπηλά

και σταθερά ( τις νύχτες ειδικά...)

εξετάζοντας τα κίνητρά σου και ποιόν Δαίμονα

σου μεταφέρει νοσταλγό,

τότε μονάχα όντως σταμάτησες εκείνες τις τόσο βαθιές

αναπνοές που στην θυμίζαν να αποδέχεσαι...

Και τώρα έτοιμος θαρρώ πως είσαι

με δαφνοστέφανα να  αποδεχτείς και εκείνη

καθώς και όλο το φάσμα της τροπής να κατανοήσεις

ώστε ανώδυνα και ανθρώπινα ο Έρως να συμβεί 

και όχι με μεγαφώνου ρήσεις....

Τα βράδια δεν γράφουμε συχνά

Τα βράδια δεν γράφουμε συχνά

όταν ξημερώνουνε οι ηδονές μας παρελάσεις,

έγιναν κρύφια τα γραπτά και άνομες

οι προφάσεις.

Τα βράδια δεν γράφουμε συχνά

το Σέλας τις συστολές μας

συμμαζεύει,

τα μάτια σκύβουμε ύπουλα, δειλά

και η φαντασία μας κρυψίνια ερμηνεύει.

Αυξομείωσης

Νηφαλιότης
άλλοτε υπερηψωμένη'
από τα τέρατα της Ψυχής σου
αποσπάσαι.
Εξαλείφονται τα στίγματα
του πονοσώματος,
εις τα αναρίθμητα σκάματα
των πυλών της ύλης.
Κάτι κάποια φορά
ένα κουμπάκι σου εκκινεί
- μια παιδική σκεπτομορφή
συνήθως σου αντιχάει -
έναν ανασκάλιστο πυθμένα
με σκόνη θωριασμένο.
Και πάλι το όνειρο αναβάλλεται
εις Χ(Κ)ρόνου αόριστου.

Ερωτική άνοιξη

Η Ζωή δεν περιορίζεται στων στόχων τις περιστολές
ούτε και η ίδια κάπου οδηγεί
δίχως ελπίδα να προσμένεις,
τι θα σου κληρώσει η λοταρία
τότε θα απολαμβάνεις την στιγμή
και κάθε ένταση θα φύγει
από την άθλια της αντίστασης διαδρομή.

Πως θα σε δουν

Κι αν δεν σε δουν
πως θα σε ακούσουν
πως θα μάθουνε για εσένα
και μη μου πεις δεν έχεις την ανάγκη
να μάθουνε τι κάμεις,
αφού εδώ πορεύεσαι στο χώμα
κι όσο κι αν μερικές φορές δεν το χωνεύεις
έχεις την ανάγκη του περίγυρου.
Και οι φορές που δεν το χωνεύεις διόλου
να ξέρεις πως είναι αυτές που ο νούς
από την πολύ την σοβαρότητα
αμέσως σε αμπαρώνει στο μπουντρούμι.

Φύσης σκοτεινἤ

Τα κορμιά νικητήριο ἔναυσμα

στων ἀρχόντων ταἴς σκέψεις θαμμένα,

ἔνθεες οι ἐπιθυμίες ξεθάφτηκαν

κάτω ἀπ' τη Γης που τα εἴχες ριγμένα.

Χρόνια προσπαθείς να τα ἠμερεύσεις

μα με το Ζεν δεν γίνονται θαύματα,

πρέπει  μέσα ἀπ' τα θεριά να περάσεις

να τα νιώσεις να σου σφίγγουν το ἴαμα/αἴμα.

Δείξε το θάρρος που ἀρμόζει εἰς την Φύσην

τα χαλινάρια με τάς χείρας σου βρόντα,

κάνε το λάθος να πειστείς για τον μύθο

ὄπως κάνουν τα σκοτεινά και ῎Αδηλα ῎Οντα.

Χωρίς τίτλο

῎Ολοι οι φόβοι μου ἐσυγκεντρώνονται
μαζεμένοι,
ἔνας- ἔνας με πλαγιάζουν στἰβαρά.
Τους καταλαβαίνω που περνούνε
ἀπ' του μυαλού μου την ὀθόνη
ὠσάν η νύκτα πια να μουρμουρἴζει μόνη.

Ομοιάζω στα μάτια μου τότε μικρός
κανέναν πρὀτέρημα δεν μου εὐρίσκω,
- πάλι καλά που κάποιοι φίλοι ἤ γνωστοί
ἐνίοτε με ἐπαινούν για την προσπάθεια -
( ἔχει η ῎Υπαρξις/Πράξης φροντίσει και γι῍ αὐτό ).

Μήνυμα: ῎Οποιος περάσει σήμερις
την μεγάλην αὐτή δοκιμασίαν,
τής ταχυτάτης τούτης διάδοσης των πληροφοριών
καί τών ὑπερσυγχρόνων ἐκτεθειμένων συναναστροφών,
τότε Ηνίοχος αὐτομάτως να τού εἴπείτε πως κατέστει.

Υ.Γ: Σ' αὐτήν μας τήν προσπάθεια ὤ συντρόφοι.
θα χρειαστεί να ἐπιστρατεύσωμεν
ὄτι χρήσιμον διαθέτωμεν,
κάθε εἰδικό καί κάθε τεχνικήν ἀπροσδιοριστίας
τού ἀμερίστου ἐαυτού μας.
Μα πάνω ἀπ' ὄλα τόν ἐαυτόν μας
εἴς της ζωής τάς ἠδονάς καθημερινώς να παρατηρὤμεν
καί ἀδιαβλήτὠς.

Ξαναγυρνάει ( Το γράμμα Μ )

Ξανἀγυρνάει κάθε τόσο και με ἀγχώνει

φόβος με πιάνει και ριγώ,

κι αὐτό το σύμπτωμα παλιό που με σκοτώνει

σούρνει τα πόδια μου βαριά και ἀδυνατώ...

Κάποιες φορές ὄρο μου θέτω ρητό

μακριά σου να στρέφω το σταυρό,

μα ὄπως και νάχει κάποια ἄλλη συφορά μου

θα σε δώ,

πάλι ξαναγυρνάει να με πάρει σηκωτό.

Τη μια σε κοιτάζω στον τοίχο σου μα 

τις σκέψεις μου ξηλώνω,

την ἄλλη σε κοιτάζω και κολλάω

πεθαίνω, κλαίω, δεν ἠρεμώ

φοβάμαι και ξεσπάω.

Γράφω για ἐμένα ἀπό Καθάρσεως την ἀνάγκη

γράφω τα δάκρυα να ξεκολλήσουν ἀπ' την καρδιά μου,

γράφω να δω πια καταπιεσμένη ἐσύ ξυπνάς πλευρά μου

γράφω ἀπό οἴκτο να σε δω, να σ' ἀγαπώ.

Γράφω γιατι φοβάμαι τον ἐαυτό μου
γι αὐτό δεν ξέρω και πως να φερθώ,
ἀγιάτρευτα στίγματα το γεμάτο παρελθόν μου
την ἐπανάληψη φοβάμαι νοσταλγώ...

Παντού και πάντα...

Η μουσική
η διαλεκτική σκηνή
οι αναλύσεις του έργου
που το λένε Ζωή
με φίλους με γνωστούς
- που τυχαίοι δεν είναι -
όλα θυμίζουν εξέλιξη
όλα θυμίζουν το πάγωμα του χρόνου
όλα θυμίζουν ότι κάτι εντός σου
είναι Αθάνατο
ότι κάτι δεν γεννήθηκε ποτέ.
Και αυτές οι συνδέσεις
της ποίησης με την μουσική,
του θεάτρου με την καθημερινότητα
το πως λειτουργεί το εγώ σου
ανακαλύπτωντας μέσα από εσένα
το εγώ του άλλου,
όλα θυμίζουνε το Θείον.
Οτι νικητής δεν υπάρχει
μα ούτε χαμένος.
Όλα ουδέτερα, όλα Αρμονικά.

Λήθη

Χαοτικά 

εξασθενισμένος

για την Ζωή ρωτάς

και απ' τα διαβάσματα βιώνεις

Τη μια πας να κάνεις αυτό η να πεις

την άλλη το ξανασκέφτεσαι, το μετανιώνεις.

Μετά πως ψυχαναγκάζεσαι αντιλαμβάνεσαι

το μήπως να γλυτώνεις.

Τόσοι φόβοι 

καταπιεσμένοι στο μυαλό σου

το ασυνείδητο στα Χάη υπερτερούν

οι τύψεις έγιναν το σήμα (τάφος) της Ψυχής

και οι ενσαρκώσεις η Φυγή σου...

Τώρα μοχθείς τον θάνατο να βιώσεις

ώστε όταν η ώρα έρθει να είσαι ξυπνημένος,

παρακαλάς Αναμνήσεις από τα Αρχεία να ανασύρεις

την πλήρη σύστασή σου να Α-πολλώσεις...

* Φωτογραφία από Χρυσούλα Μιχαλακοπούλου

Αποδοχή 1

Όλη την μέρα

μόνος γυρνάς

ξεγελώντας σε

πως στην μοναχικότητα

ασκείσαι

μα η Αλήθεια αιωρείται

στις σκέψεις σου, στο σώμα σου,

παντού.

Επαναλαμβάνεις μια παιδική συνήθεια

αντικοινωνική, επικριτικά βιαστική.

Σε χαρακτήρισαν απόμακρο

και εσύ τους χαρίστηκες γιατί

η διαφορετικότητα έλειπε τότε από το λεξικό

( δεν υπήρχε Μπαμπινιώτης...)

Σήμερα γνωρίζεις

πως η Ζωή σου φέρνει εκείνες τις καταστάσεις

που χρειάζεσαι για να εξελιχθείς.

Πως δεν υπάρχει καλό και κακό.

Μόνο η αποδοχή.

Τα Πάντα για την Ψυχή

Βλέπω αναρτήσεις στο βιβλίο

διαβάζω συνεχώς τις γραφές των Μυστών να μάθω τα προσωπεία μου

πώς μέχρι τώρα σε εξουσίαζα  και τι επάνω σου απεικονίζω,

μέχρι πρίν λίγο καιρό αφηνόμουν

μα σινάμα τρελαινόμουν

είτε έτσι είτε αλλιώς

με κέρδισε ο νούς αφού με προσγείωσες.

Κατάλαβα ποιά Ιδεα μου ξυπνάς

και εργάζομαι για αυτή με ανοιχτό το όμμα της Ψυχής.

Αγαπώ, μετριάζω τα (ανεξέλεγκτα όπως με δίκιο έλεγες) συναισθήματά μου
προσεύχωντας στον προστάτη των υδάτων Ποσειδώνα,

εμπειρώνομαι...

Επιστρέφω...

Τα Πάντα για την Ψυχή...

Ανώνυμο

Μέχρι να βρούμε Ουρανό

και να παραδεχτούμε ότι πονάμε

κρυφά θα με κοιτάς θα σε κοιτώ

και στο εγώ μας θα ξεσπάμε...

Εγώ θα φιλοσοφώ

μέχρι το ποίημα μου να κλάψει

εδώ πως είμαι να φωνάξει,

εσύ θα τραγουδάς

θα προσποιείσαι πως γελάς

μα το θυμό θα έχεις μέσα σου

της καταπίεσης,

κι εγώ το Όνειρο θαμμένο

της αμφίεσης.

Δεν έχω και άλλη πλέον επιλογή...

Τίποτα δεν μου άφησες...

σκόνη σου δεν θα γίνω...

ούτε θα περιμένω,

θα κάνω τη Ζωή μου κερί ως αναμμένο

και εσύ αν καταλάβεις πια

κατάλαβες,

κι αν είναι απόφαση και το πάρεις

αν είναι για καλό όλα θα γίνουν ομαλά

χωρίς πόνο όπως τώρα, 

όλα θα γίνουν ανθηρά

θα έχει σβήσει τούτη η κόρα.

Μονάχα η Βούληση

Αναβιώνεις
ελπίδες ψεύτικες
ανάγκες κίβδηλες.
ανησυχείς γιατι ποτέ σου
δεν γνώρισες
φοβάσαι το αντίξοο
μα το αίμα/ίαμα σε ραίνει.
Αφέσου

κάνε το λάθως
μόνος να διαπιστώσεις
ότι όλοι οι δρόμοι
οδηγούνε στο Είναι.
Πως δεν υπάρχει λάθως
μονάχα η Βούληση.

Εικοσσιτετράωρο ποίημα

Σήμερα

δεν βγαίνει ποίημα

( αν λέγεται ποίημα ).

Μην υδρώνεις

δεν πειράζει,

όπως είσαι αξίζεις

μη καμπουριάζεις την ράχη.

Να εκτιμάς τη στιγμή

τότε μόνο του θάρθει.

Δεν είναι το ποίημα το κλειδί

μα το ποίημα να μεταδώσεις στη Ζωή.

Και μόνο άμα εναρμονιστείς

με τη Φύση σου μπορεί αυτό να συμβεί

ότι σημαίνει Φύση για 'σένα...

Μυωπία ( Τάφ Κάπα )

Το βράδυ που πίνεις τα ποτά

οι τύψεις στα στήθη σου ξεφυσούν

κάποιον ξεσκαλίζεις να μαλώσεις με θυμό

τον δρόμο σου γιατί έφραξες μ' έναν πνιγμό.

Όλα ξεχύνονται στη φόρα

αυτά που εντός σου κράτησες

από παιδί μικρό,

κάποιον πρόθυμο παρακαλάς να σου ριχτεί

οι τύψεις επιτέλους επιβεβαίωση να βρούν.

Μα εγώ τα πέρασα παλιότερο καιρό

με τον θυμό δεν θέλω ποτέ να ξανασυστηθώ,

μέσα μου ο καθρέφτης σου δεν λειτουργεί

- λυπάμαι -, να σε εξυπηρετήσω δεν μπορώ.

Το βράδυ δεν έπινα ποτά

μα οι τύψεις εβάραιναν κι' εμένα,

κάποιον και εγώ για να μαλώσω επαρακάλαγα

και με την αδιαφορία της το πλέρωκα αδρά.

Τώρα όμως έβγαλα της μυωπίας τα γυαλιά

αφού πρώτα ανασκουμπώθηκα προχώρησα μπροστά...

Απόγονοι των τοξευτών

Σώπα,

θα σημάνουν οι καμπάνες

στ' ἀπόνερα κτήματα του ἐγωισμού

το πρώτα βήμα θα ἀναρτήσει

της ἐπαναστάσεως τα πανιά λαξεύοντας τα ῎Οντα του Εμείς

προσάναμα των παθών στών Θεών τά Κύμβαλα.

Των τοξευτών οι ἀπόγονοι δε γέρασαν ποτέ

πάντα ἐργάζονταν να ἔρχονται ξανά...

Ο νους ζητιάνος, τον δρόμο χάνει

Ο νούς ζητάει όλο πράγματα μεγάλα
δέσμιο σε καταδιώκει στο μέλλον σου το Ιδεατό
κι εσένα άδοξα σου ξεγλιστράνε οι στιγμές 

από τα χέρια της Σοφίας
καί της Κινήσεως το αδράχτι.
Ερειπωμένος πια, τήν απαγκίστρωση ζητάς απ'
τα ρημάδια σου
σε ένα άλλο πρόσωπο να βρεις τη θαλπωρή
μα κάπου στό δρόμο εξέχασες Ψηλέ
το άλλο πρόσωπο κι αυτό πως είσαι συ.

Προσκόλληση

Προσκόλληση
ελλαττωσης όραση
τύφλωση από σκοπό ανασφάλειας.
Βλασταίνει ο Μέγας Οφθαλμός
φωτιστήκαν οι δρόμοι
αλάργεψαν οι τρόμοι
ξεπρόβαλλε η Ιδέα του Αγαθού.

Ψευδή πραγματικότητα

Μέσα στο τρένο εκείνο το απόγευμα
κάποιος κοιτούσε τούς ανθρώπους
μα δίχως η παρουσία τους να είναι φανερή,
ή και άν υπήρχανε ίσως με διαφορετική υπόσταση
και αυτός που κοίταζε, προφανώς είχε χαθεί.
Δέν κατάλαβα ποιός ήτανε
ούτε άν όντως κάποιος κοίταζε τελικά.
Ποιός ξέρε άραγει τι να συμβόλιζε το τρένο.

Πυθαγόρειος ασκητισμός

Μές στούς δρόμους τριγυρνώ
στα πράσινα στεριώνω καί στά λουλούδια,
χάθηκα από τόν Χ(Κ)ρόνο τόν Πατέρα'
στοχάζομαι συνεχώς τόν περισπασμό
καί τόν Συμπάντων τά συλογικά τά ημερολόγια,
με τήν συνήθεια δυναμώνω την Ψυχή
κι' έτσι ο νούς μήτε κουράζεται μήτε καί σφάλλει.
Μακριά απ' τά εγκώσμια ωσάν μπουμπούκι θάλλει.

Απελευθέρωση

Μέ απόλυτο προσηλωμένο σεβασμό

είς τό δωμάτιον κρατώντας τό στυλό

γράφω τά νιάτα μου σε φορτικό ρυθμό

γράφω τάς σκέψεις μου τάς κεκρυμμένας

είς τόν λαβύρινθον/μυαλό.

Έχει - παρατηρώ - η κατάρα της εξατμιστεί

τίς αταξίες πούκανα επιστατώ,

μές στήν Ψυχή της συγχωνεύομαι

καί αντλώ,

όλα εκείνα τά στοιχειά πού μου ξυπνεί.

Είπα νά  μή γράψω ξανά γι' αυτό

είπα αταραξία νά γεννώ,

μά κάποιες μικρές μικρούλες εκδορές

από ανάγκη μέ ξεσήκωσαν

νά φύγουν καθαρές.

Συγχώρεση

Τό ευ ζείν

δέν εἴναι τίποτε ἄλλο

ἀπό τό νά ἀποδεχθείς τόν ἐαυτό σου

Ζήσε τά πάθη σου χαιδεύοντας τό ἐσωτερικό σου παιδί

μά ἐξηγὤντας του ταυτόχρονα

πώς οι ἀνάγκες σου ἄλλη τροπή ἐπείραν

γιά ὄσα νόμιζες ὄτι τότε καταπίεσες

ἐξήγησέ του πώς ὄλα εἴναι στό μυαλό

Εξηγήσέ του πώς ἔχει δύο ἐπιλογές :

Νά ζεί τώρα τό παρελθόν του μέ ἀντίστοιχο μέλλον

ἤ νά ' τροποποιήσει ' τήν ἀντίληψή του γιά τά δήθεν '῍ σφάλματά του ῍

- πρόσεχε ὄμως -, διότι ὄ νούς εἴν' μέγας πλανευτής τών ἄκρων

καί ὕπουλος τού ἀσυνειδήτου διαρρήκτης...

Χωρίς συγχώρεση, δέν ὑφίσταται Ελευθερία.

῎Ολα συμβαίνουν διαδοχικά...

Περίληψης, ποἰήματος του Κ. Π Καβάφη ‘ τὄ Σύνταγμα τής Ηδονής

  

Τό ποίημα :

http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=298&cat=5

Τό ποίημα αὐτό του Κ.Π Καβάφη ἔχει ὤς θέμα τά πάθη και ταίς ἐπιθυμίες του ἀνθρώπου μπροστά στα ὀποία χάνεται κάθε εἴδους ἔλεγχος και μέτρο, χωρίς αὐτό ὄμως ἀπαραίτητα να σημαίνει ( ὄπως ἀναφέρει ο ποιητής ) ὄτι εἴναι μη ὠφέλιμο δίότι αὐτή ἤ ἄμετρη ἠδονή πολλές φορές συμβάλει ὤστε να ἐπιτευχθεί η μέθεξις ( τελευταία παράγραφος ‘ …Σε ἐξαντλεί ἀλλά σε ἐξαντλεί με θεσπεσίας μέθας ).῎Ως προς αὐτό το σημείο φυσικά, συμφωνούν βέβαια και πολύ νεώτεροί του και ὄχι μόνο φιλόσοφοι,ψυχολόγοι, στοχαστές, Μύστες κτλ. (ὄτι δηλαδή, η ἐπιθυμία δεν εἴναι κάτι πού πρέπει να καταστραφεί ἀλλά κάτι πού πρέπει να ὑπερβείς και μόνο ἄν περάσεις μέσα ἀπό αυτή ζώντας την στο ἔπακρο εἴναι δυνατόν να συμβεί αὐτό…). Αναφέρει πάλι σε ἔνα σκέλος τής τελευταίας παραγράφου ( ῎Όταν περάση η κηδεία σου, αἴ Μορφαί τάς ὀποίας ἔπλασαν αἴ ἐπἰθὑμίαι σου, θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά ἐπί τοὔ φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εἴς τους ὤμους των ἔφηβοι Θεοί του Ολύμπου…). Εδώ (γενικά τό ποίημα σαν Ιδέα εἴναι πανομοιώτυπὀ με αὐτὄ του ποιήματος ‘ Ιθάκη ‘  ἀπό τόν ἴδιο ποιητή ), ο ‘ συνθέτης ‘ αὐτού του δημιουργήματος μας τονίζει τήν μεγάλη ἀνταμοιβή πού θα ἔχουμε ( ἐφόσον ἔχουμε ζήσει τήν ζωή μας στο ἔπακρό μη ἀποκλείοντας ἀκόμα και τά πάθη μας…). Και ἐδώ βέβαια ἤ ἄποψη αὐτή, συμβαδίζει με τἤν ἄποψη διάφορων φιλοσόφων ὄτι ὄποιος ἔχει ἀπολαύσει χωρίς καμία ἀντίσταση τοὔς ἀνθούς τής Ζωής, ἔχει και ἀντίστοιχο τέλος ( ἄν και μάλλον σηκώνει συζήτηση αὐτό.. ).

Πάλι στην ἴδια παράγραφὀ στην ἀρχή της, μας τονίζει ὄτι συναντήσεις ἀρκετούς ( στον δρόμο για ταή Ιθάκη λοιπόν…) πού θα σε ἀπογοητεύσουν με τόν ἀρνητικό τρόπο σκέψης τους και ταήν ἀπογοήτευςή τους  ἀλλά  ο Κ.Π Καβάφης μας ὑπενθυμίζει ὄτι δεν πρέπει να πτοηθούμε και να ἀφήσουμε τἤν Υψηλή μας σκέψη, να ‘ χαμηλώσει ‘ (Μη ἀπατηθείς ἀπό τους βλάσγημους ὄσοι σε λέγουν ὄτι η ὑπηρεσία εἴναι ἐπικύνδινος και ἐπίπονος ). Με αὐτήν τήν φράση ἔχω να προσθέσω ὄτι ἴσως χαρακτηρίζει ὤς βλάσφημους τους ἀνθρώπους αὐτούς πού ἀπό ἄγνοια ἀπογοητεύονται και δεν εἴναι σε θέση να δούν τά δώρα ἀλλά και τά καθημερινά ‘ θαύματα ‘ τής Ζωής και μιλούν για αὐτή με ἄσκημα λόγια… ( κάποιον σας θυμίζει αὐτό ε..; ).

Τώρα, στην πρότελευταία παράγραφο, θίγει τό θέμα τής μοιρολατρείας ἴσως μπορούμε να πούμε και τήν ὑποτίμηση τής φύσης και του ἐαυτού μας, πού πολλές φορές για αὐτούς τους λόγους του βάζουμε ἐμπόδια κάνοντας σκέψεις του τύπου: ‘’δεν ἀξίζω αὐτό γιατι ἔχω κάνει διάφορες ‘ κακές ‘ πράξεις στη Ζωή μου κτλ…( οι βλάσφημοι πού ἀναφέρθηκε πρίν…), παραβαίνοντας τὄν πιο βασικά Νόμο τής ἀποδοχής τής Φύσεώς μας ἤ ὀποία ναι μέν εἴναι Θεική ἀλλὰ ἀπό τἤν ἄλλη θνητή. Εξάλου μέχρι να φτάσουμε στην Θέωση τής Ιθάκης ἔχουμε πολύ καιρό ἀκόμη… Εδώ ἤρθαμε για να πάρουμε κάποια μαθήματα και ὄχι για να εἴμαστε τέλειοι… 

Η Ζωή γενικά, εἴναι ἔνα δώρο τό ὀποίο ἀξιοποιούμε ὄπως ἐπιθυμούμε (῎Όπως η Ζωή εἴναι κληρονομία και δεν ἔκαμες ταίποτα διά να ταήν κερδίσης ὤς ἀνταμοιβήν, οὔτω κληρονομία πρέπει να εἴναι καί η ἠδονή ).

Εν τω μεταξύ στο τέλος κάθε παραγράφου, ἐπαναλαμβάνει τή φράση ‘ …τό Σύνταγμα τής Ηδονής με μουσικής και σημαίας…). Φαίνεται ὄτι για τόν ποιητή, ὄταν ἔρχεται ἤ ὤρα αὐτή εἴναι Ιερή… ῎Όπως και κάθε ἄλλωστε στιγμή…    

Τό ὄτι   θα χρειαστεί νά βλέπουμε τήν στιγμήν τής Ηδονής σαν Ιερή ὤρα δηλώνεται και ἀπό ταὄ ἀπόσπασμα ταής τρίτης παραγράφου: ‘’ (Τό χρέος σου εἴναι να ἐνδίδης πάντοτε εἴς ταά Επιθυμίας, πού εἴναι τἄ τελειότατα πλάσματα τών τἔλειων Θεών ). Στο σημείο αὐτό,μερικοί ἴσως τόν χαρακτηρίσουν και ‘ Επικουρικό ῍.