Erina Espiritu : Αφορισμοί - Erina Espiritu

Erina Espiritu : Αφορισμοί - Erina Espiritu: Κρίση οικονομική, κατασκευασμένη από τα μεγαθήρια. Όχι την στιγμή που ξεσπάει, αλλά την στιγμή που δημιουργείται. Μετά από μεγάλα διαστή...

Erina Espiritu : Το Εκείνο, το Εγώ και το Υπερεγώ - Erina Espiritu

Erina Espiritu : Το Εκείνο, το Εγώ και το Υπερεγώ - Erina Espiritu: Οι άνθρωποι γεννιούνται και κουβαλάνε από τις πρώτες ώρες της σύλληψής τους γονιδιακές καταβολές. Σύμπλεγμα δύο άλλων ανθρώπων, που με τη ...

Πνίξιμο

Θυμάμαι μικρός που έφευγες μακριά
όταν οι άλλοι έπαιζαν ή γλεντούσαν '
θυμάμαι πως κλεινόσουν στόν εαυτό σου...
έβγαζες κάποιο τετράδιο ποίησης ή έκανες ότι σκεφτόσουν
καί περιεργαζόσουν τόν χώρο ή έκλαιγες σέ μιά γωνιά,
επιδιώκοντας νά έλκεις τήν προσοχή τους, αφού αμίλητος στεκόσουν από τίς σκέψεις παγωμένος.

Τώρα δέν έφυγαν όλα τά σημάδια '
καί πότε νά προλάβουν τόσα χρόνια που σώπαινες 
καί καταπίεζες τά ένστικτά σου '
δέν γυρνάνε πίσω σ' ένα τσιγάρο δρόμο...

Τό προσωπείο άλλαξε καί κρύφτηκε στής ενδοσκόπησης καί τής μοναχικότητας τό βάθρο, ψελλίζοντας τό ανόητο τού κόσμου
ώς επισύναψη βεβαίωσης τού μεγάλου πνεύματός σου
που σέ κρατάει απόμακρο καί τυλιγμένο στά φασκιά τής σοβαροφάνειας, τυφλώνοντάς σε όταν κάποια σταγόνα Έρωτα
κυλάει στά μάτια σου...

Ανθρωπότητα (Προμηθέας Δεσμώτης )

Άχ καημένη ανθρωπότητα

εξέχασες ποιοι σε ξεγέννησαν

και απεμακρύνθεις με ανταρσία

από τούς γονείς σου.

Τόσα χρόνια καταστρέφεις τό Είναι

και τό Γίγνεσθαι πρός χάριν τών παροδικών

υλικών απολαύσεων.

Τώρα εδέθεις είς τίς ύβρεις του Καυκάσου

(που τόσα χρόνια ως  Ήφαιστος εξίφαινες...) 
με κάθε είδους ραδιουργία,

καί κάθε νύκτα είς τόν ύπνο σου, οι τύψεις σου κατατρώγουν

τό ήπαρ τής επαναλήψεως τής άγνοιάς σου.

Μα εσύ όπως πάντοτε,καταστρέφεις και ξαναχτίζεις

περιμένοντας την διαμεσολάβηση του Ηρακλή, 
ώστε να παραχωρηθεί η θέση σου σέ κάποιον Χείρωνα 
κατανοώντας τήν λειτουργεία τού Νόμου

και αθάνατος να παγιωθείς στό δίκτυο τής Ολυμπίας Αρμονίας...

Υ.γ:  '' ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΣΥΧΝΌΤΑΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΙΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΕΙΑΡΚΕΙΑΝ ΣΩΜΑΤΙΚΩΝ Η ΨΥΧΙΚΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ, ΑΥΤΗ ΟΔΗΓΕΙ ΕΙς ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΙΝ ΤΗς ΤΡΕΧΟΥΣΗΣ ΕΝΣΑΡΚΩΣΕΩς ΤΗς ΨΥΧΗΣ. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΟΝ ΨΥΧΙΚΩΝ Η ΣΩΜΑΤΙΚΩΝ ΠΟΝΟΝ, ΑΠΩΛΕΙΑΝ ΠΡΟΣΦΙΛΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ, ΚΥΡΟΥς ΚΑΙ ΤΙΜΩΝ ΕΠΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΗΣΙς ΟΤΙ ΑΙΤΙΑ ΤΩΝ ΔΕΙΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟς Ο ΕΑΥΤΟΣ.

           Ο ΑΝΙΑΤΟΣ ΤΡΩΘΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟς, Ο ΟΠΟΙΟς ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΗ ΝΑ ΑΝΕΥΡΗ ΕΙς ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑΝ ΤΩΝ ΔΕΙΝΩΝ, Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΤΟΥ ΥΠΟΔΕΙΞΗ ΤΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΝ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΟΥ, ΜΟΝΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑΝ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ''.

Διαλεκτική ενατένιση

Κάθε φορά που δύο άνθρωποι ερωτεύονται Αληθινά

- πράγμα σπάνιο -

γεννιέται κάτι αυθόρμητο από τό κλάμα σου

κάτι που ξέχασες από σκοπό

για να μήν πληγωθείς και ν' αποφεύγεις 

τους συναισθηματικούς βρυχηθμούς του παρελθόντος  

που σε ωθούσαν άλλοτε στό καταπιεσμένο κουλούριασμα του μωρού

(τότε στής κυήσεως τήν Μήτρα/Σπήλαιο...),

και άλλοτε στήν θυμωμένη σου έξαρση.

Τώρα που μεγάλωσες

φοβάσαι τήν θάλασσα και κρυώνεις αμέσως '

μόνο σε αρκετά υψηλές θερμοκρασίες

αντέχει ο οργανισμός σου.

Ένα μήνυμα και αυτό, τής θαλπωρής/ζεστασιάς

που για κάποιους λόγους,

δέν παρείχες ποτέ στον εαυτό σου.

Ο Ίππος σου ( άλλογο μέρος τής ψυχής,

αστάθεια συναισθήματος-Ύδωρ-Βασίλειο του Ποσειδώνα, και γενετήσια ορμή),

είναι μέλανας... ως πρός τήν έλλειψη '

και η ελλειπτική, αφορά πάντα τόν εσωτερικό Φλοιό...

Αιέν αριστεύειν

Κοιτάζεις τα σώματα τών γυναικών με παρθενικό τρόπο
κι' όχι όπως πρίν...
Όμως το σημάδι παραμένει στο γκρεμό '
πως να γνωρίσεις θάθελες ένα από τα πιο ωραία...
Θαρρώ πως αιωρείσαι στήν πρώτη τροχιά του θαυμασμού '
αφού ουσιαστηκά μέχρι τώρα, ποτέ σου δέν έχεις κάποιο ακουμπήσει.

Παρθένα Ψυχή, μήν προσκυνάς...
Δώσου ολότελα μον' σ'ότι Αγαπάς,
σ' ότι σάν Ιδέα σε συγκινεί (συν+κινώ)
γιατι μόνο τότε η γνώμη σου στό στήθος σου,
Αρίστη θα εντυπωθεί και πρός τόν Κόσμον θησαυρούς θα εκ-τυπώσεις...

Υπόσχεση Πυρός

Δέν θα απομακρυνθώ ποτέ από εσένα, άλλε μου εαυτέ
θα μείνω στό Κέντρο σταθερός οπλίτης της σοφίας
μέχρι να νικήσω κάθε Χίμαιρα, κάθε Αμαζόνα,
οτιδήποτε υπάρχει μέσα μου και δέν μου ανήκει
φορώντας για ακόμη μιά φορά το κράνος τής παρθενίας
ώς σύμβολο τής Άτρωτης Φύσης μου που παρέλαβα
από τόν Μέγα θεραπευτή τών θνητών, Ασκληπειό...

Καί όταν καταφέρω να γίνω άνθρωπος, δέν θα επαναπαυτώ
αλλά θά βρίσκομαι ακόμα εν γρηγόρσει, μεταλαμπαδεύοντας
τήν αθάνατη κατάσταση του Απολλώνιου Φωτός είς τα Συμπαντικά Χάη
του Συλλογικού Ασυνειδήτου καί κατά συνέπεια να καταστερωθώ
σιμά στά Γένη τών Αθανάτων Όντων ομοιάζοντας στα πρώτυπα τών Ολυμπίων...

Συναισθηματική αστάθεια

Αυτό τό άκαιρο συναίσθημα

που σού αναδύεται ώς ξεφύσημα κενοδοξίας

καί δικαιολογίας απομάκρυνσης από τή Ζωή,

έχει ώς αποτέλεσμα εκείνο τό κούμπωμα

που από μικρός σάν γρίπη περιστρέφεται στό Είναι σου

θυμίζοντας τή κίνηση τών ηλεκτρονίων 

γύρω από τόν πυρήνα του Ατόμου αλλά καί γενικότερα

απ' όσο αντιλαμβάνομαι, τήν δομή τού Σύμπαντος Κόσμου.

Δέν με ενδιαφέρει ο χαρακτηρισμός.

Αναρωτιέμαι μόνο, πώς μπορεί νά φύγει καί εάν σχετίζεται

όπως υποπτεύομαι, μέ τόν εξευμενισμό του Άρχοντα του συναισθήματος/ύδατος,

Ποσειδέσμου (Ποσειδαών-Ποσειδών ) καί ειδικότερα, μέ τήν σχέση που έχω μέ τήν Μητέρα μου ώς προσωποποίηση τής Γαίας...

Απόψε ήρθα νά σου πώ...

Τ' απόψε δέν ήρθα ώς τιμωρός

μέ τύψεις σκοτεινές νά σ' αγρυπνήσω '

ήρθα μονάχα μέ στοργικότητα

αυτήν τήν έλλειψη νά σου υπενθυμίσω.

Πως έφτασε ο καιρός, κεφάλι νά σηκώσεις

κι' όχι νά συρρικνώσεις τό κορμί,

πως σέ τίποτα καρδούλα μου δέν υστερείς '

βήμα νά κάνεις πιό ταχύ.

Άλλο μήν αγκυροβολείς στό αδιάλειπτο κενό

γιά ν' αποφεύγεις τήν προσπάθεια,

άλλο μήν χάνεσαι  στόν μονότονό σου στοχασμό

καί τής ζωής ν'  αρνείσαι χάδια.

Ήρθα απόψε νά σου πώ

πως τόσα έχεις ταλέντα,

τόν αντίλαλο σου αναπαραστώ

τής Μητρότητος τά λόγια,

' κείνα που ατελεύτητες φορές

πέταξες στά σκουπίδια '

τού κεφαλιού σου γιά νά κάμεις

τά σφαλερά λεπίδια '

καί τά συνονθυλεύματα, απόηχων στασίδια... 

Ό Ήχος πού παγώνει τον Χ (Κ)ρόνο

Ένας ήχος στα αυτιά μου

σαν σκοπό έχει να τά σπάσει

μά έπειτα διακρίνω

πώς τά τύμπανα ‘τοιμάζει.

Για κάθε μάχη της στιγμής

‘κεί να είμαι, στο Αγιάζι,

τι κι’ αν η φθορά με στάζει

για τον Ουρανό με προϊδεάζει…

Κι’ αυτή η στιγμή ‘ναι, γαλήνη Αιώνια

Καμιά σχέση με των βροτών βελόνια,

Κι’ Είναι άγια και στεντόρεια

Κι’ είν’ Αγέννητη πέρα απ’ το σώμα…

Ό Ήχος πού παγώνει τον Χ (Κ)ρόνο 1

Γυρτός καθόμουν σ’ εν’ παγκάκι εξαπλωμένος

συλλαμβάνοντας το παρακάτω ποίημα ‘

και ξάφνου μέσ’ απ’ το αυτοκίνητο άνοιξε το παράθυρο

και μου απεκρίθει ένα  ‘’ βλήμα ‘’ : ‘’ φουκαράα ‘’,

ξεφυσώντας μια σφυρίχτρα.

Φυσικά ούτε πού σήκωσα κεφάλι

στα μάτια για να δώ τέτοιο ρετάλι,

μά όταν τελείωσα το ποίημα

μ’ ευγνωμοσύνη έγραψα κι’ τούτο…

Άχ Θέε μου πόσο ευχαριστώ…

Ό Ήχος πού παγώνει τον Χ (Κ)ρόνο

Ένας ήχος στα αυτιά μου

σαν σκοπό έχει να τά σπάσει

μά έπειτα διακρίνω

πώς τά τύμπανα ‘τοιμάζει.

Για κάθε μάχη της στιγμής

‘κεί να είμαι, στο Αγιάζι,

τι κι’ αν η φθορά με στάζει

για τον Ουρανό με προϊδεάζει…

Κι’ αυτή η στιγμή ‘ναι, γαλήνη Αιώνια

Καμιά σχέση με των βροτών βελόνια,

Κι’ Είναι άγια και στεντόρεια

Κι’ είν’ Αγέννητη πέρα απ’ το σώμα…

Γρίφος

Διόνυσος Ελευθερεύς

Στόν Αγώνα πρός τό Φώς χρόνια διέσχισα ανέγγιχτος από τήν κρούστα τής υποταγής

καί τού κάθε άβουλου όντως, τής εξουσίας τήν επιβολή στά πλαίσια τών κανόνων '

σέ κανένα ρεύμα δέν δογματίστηκα φιλοσοφικό

σέ καμία ομάδα δέν εντάχθηκα ρητόρων, μάγων καί μορφωμένων καθώσπρέπει διδακτόρων,

τίποτα δέν ασπάστηκα αυτούσιο, κανέναν δέν αναγνώρισα ώς αυτό που σήμερις αυθεντία ονοματίζουν.

Ανέκαθεν όπως αποδεικνύεται επανειλημμένως,

υπήρχε μέσα μου κάτι πού μού κάλυπτε όλο αυτό τό κενό τής ευθυνοφοβίας...

Πάντα υπάρχει εν δυνάμει εντός μας, τό Αρχέτυπον τού Διονύσου Ελευθερέα...

Άγνωστο

...καί τί σημασία έχει τώρα πιά... δέν έχω σκοπό νά σέ ακούω νά σέ δώ .... δέν έχει νόημα μιά εικόνα ψεύτική νά αγάπώ... επανέρχομαι στή ζωή πού έχασα... συμπληρώνω τόν Εαυτό μου, ελεύθερο νά τόν υψώσω στής αφοβίας τού Διονύσου Ελευθερέα τήν αγκαλιά καί ωσάν τό Πήγασο μέ τό θράσος τού Σωκράτη νά πετώ...

Όλα τά αφήνω στήν απαλότητα τής Συμπαντικής Νομοτέλειας...

Η Δικαιοσύνη θά λάμψει καί πάλι όπως πάντα...

ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ

Έρχεται ο Χ (Κ) ρόνος ( κι' 'οχι αδίκως )

νά σέ αποσυντονίσει σέ ότι κάνεις ρουφώντας τή Χαρά

πού μέχρι τώρα δέν ένιωσες γιατί παρεμπόδιζες τό έργο τής Συμπαντικής Ροής

προσποιούμενος κάποιον μεγάλο ερμηνευτή τού Λόγου, 

κάποιον άξιο τών περιφερόμενων Θείων Όντων

μέσα σέ μία πλάνη σκοτεινή αναμοχλευμένος νά περιτριγυρνάς,

αναζητώντας τά πλοκάμια τού εαυτού σου, 

απ' τά μελάνια σκονισμένος πάντοτε επιστρέφεις

νά συντονίσεις τίς επιθυμίες σου περί τού Αγαθού Φωτός τού Ενός...

ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ

Οι φωνές τις καταπίεσης

Έρχονται οι φωνές της καταπίεσης να σού ταράξουνε τον νού ‘

Καλώς τις δέχτηκες τις εμμονές που σε ζαλίζουν και σε αποσπούν

Και που σου κρύβουνε τις λύσεις ακόμα κι’ αν είναι δίπλα σου.

Καλωσόρισέ το, το πάγωμα της κυκλοφορίας και τις αποσυντονίσεως

την ελευθέρα εκλογή ‘

Όχι – δεν θα του επισυνάψω πάλι του φόβου την ταμπέλα –

Αυτή την φορά Αγάπη τούτο το σύμπτωμα θα ονομάσω,

γι’ αυτό σού προτείνω να το καλωσορίσεις κιόλας…

Αντιστροφή

...καί καταντήσαμε μέ τά λίγα τά πολλά, νά μή μιλάμε

γιατί ματάκια μου γλυκά τά ίδια πάθη ιδιοσυγκρασιακά μάς κυβερνάνε

κι' έτσι σέ λύτρωσα  κι' εγώ απ' τά γραπτά μου 

καί σέ βοήθησα  χίλιες φορές νά πάψεις νά μέ διαγράφεις,

καί μέ βοήθησες  μέ τή σειρά σου απ' τήν εξάρτηση 
τού συναισθήματος  νά λυτωθώ

καί μέ ταπεινότητα νά σιωπήσω ώστε ν' ακούσω οι Ουράνιοι

τί μου ψέλνουν νιά νά κατανοήσω ' 

καί υπό ευθύνη μου τού κυκλικού Σταυρού τόν Τροχό νά αντιστρέψω

καί από τόν νού μου, τής Σοφίας τήν Θεά νά υποκλέψω...

Άνευ Τίτλου

Κι' άν γράφεις γιά τόν πόνο τής φθοράς ωραία στιχάκια παραμύθια τής Χαλιμάς καλά πράττεις μά μή λές πώς είσαι ποιητής
μήν απαιτείς όταν σου περιφέρουνε στούς τοίχους τίς γραμμές νά βάζουν τ' όνομά σου γιατι ο Δαίμον είναI αλήτης τών πάρκων καί τών δρόμων καί γράφει γιά νά γράφει... Κι' άν κάποια συλλογή σου έχει εκδοθεί πράττεις καλώς μά νά θυμάσαι νά επιστρέφεις στό ταξίδι... Εγώ δέν είμαι ποιητής...

Xωρίς τίτλο

Ήρθε η στιγμή πού τά βάρη σέ γονατίσαν

καί μόνος δέν μπορείς νά τά αντέξεις...

Ήρθε η στιγμή πού η θηλιά κοντεύει νά σέ πνίξει...

καί σιχάθηκες τά πάντα καί τούς πάντες...

τόν εαυτό σου καί τό καβούκι πού έχτισες τόσο καιρό...

Ήρθε η στιγμή νά παρατήσεις τή μοναξιά καί νά μοιραστείς

τά προβλήματά σου...

Ήρθε η στιγμή τής επανεκκίνησης...

Σεμ

Πάντα σέ βλέπω Ερωτική

μέ τόν χιτώνα πού φοράς τόν τυλιχτό

πότε κόκκινο χρώμα πότε λευκό

πότε σέ έν χωρό συνδυασμό

καί η φωνούλα σου ωσάν κελάιδισμα ηχεί Σειρήνων

τόσο αβρό

νοιώθω τή δροσιά τής θάλασσας στών δασυλλίων τά λουτρά

καί πιτσιλιέται η στιγμή αβύθιστη ξεγνοιασιά

πού οδηγεί στό αμόλυντο χαμόγελό σου

όπου ο Χ(Κ)ρόνος πιά δέν κυλά...