Λένε πως...

Λένε πως όποιος ρωτάει ποιό είναι το νόημα της Ζωής
έχει απομακρυνθεί από την Αγάπη
μα όταν ζει και πάλι νοιώθει αδειανός
εκεί τι έχεις να του πείς...;
Ισως πως πρέπει να ζήσει περισσότερο
ίσως πάλι είναι απλώς αυτή η Φύση του.
Να αναζητεί μέρχις εσχάτων και να σκέπτεται υψηλά...
Ισως να φταίει η Ιστορία τελικά...

Άνεμος

Φυσάει ο άνεμος
στο ξύλινο παγκάκι μου τα λόγια του σκορπάει
κι εγώ αναζωογονώ τα κύτταρά μου
με τη λιακάδα που ξυπνάει. 
Καταλαβαίνω πως η ευχαρίστησής του 
είναι η δικιά μου ευγνωμοσύνη.

Ασυνεχές Βουλήσεως

῾Η ὀρρωδία* παλλινδρομικώς τήν θύρα σου κτυπά,
ὅταν συχνά σου θερμαἰνει τη Νυκτιά
ὅπου εὐρίσκεται ἐντός σου.
Κάποιαι αὐξομειώσεις σου αντιπαλεύουν τόν Δία (Νού) καί τόν ῾Απόλλωνα ἀπεμπλέκουν νά σέ ἐνδύσει.
Τό ἕνα βήμα ἔκανες σωστό καί γιά κάποια ἀκόμη σέ συγχαίρω,
ὄμως Ψυχή μή στέκεσαι ἐπαέ,τήν φορά σου αὐτή ξετέλειωσέ το.
Τοιουτοτρόπως αἱ συνήθειαι θά καταστούν συνεχείς, καί τό ασυνεχές δέν θά σέ ταλαντεύει.
Μά θέλει δύναμη, ποτέ μην τό αψηφείς ,ταῖς πράξεις ταῖς αντιπαρελθοντικές ὀπίσσω νά κοιτάζεις καί εἰς τό τώρα μέ απαλότητα νά θωπεύεις τόν νεανίαν τόν ἕνον.*

* ἕνος = Παλαιός *ὀρρωδία=φόβος

Δεν ἔχει σάρκα η Αγάπη μου

Στήν πραγματική Αγάπη

δέν νομίζω ὄτι περσεύουν τά πάθη τής σαρκός

ἁσυνόδευτη σἔ ὁδηγεί στό ἀπροσπέλαστο καἴ βουβὸ Φὠς

τὦν Αστέρων,

κι ἁν δἔν δύνασαι να το ἠδείς μη μάχεσαι

δεν εἴναι ὤρα σου  φαίνεται, σε λύγισε η σκέψη των πολλών.

῾Η ἁγάπη μου ξεπερνάει τοὕ ἐγωισμού ταἶς ἠδονές

μέσα ἀπ' τὄν ἅλλο ἑμβἀπτίζω τὄ ῾Αιώνιο Ολόκληρο.

῎Ατιτλο

Τα βράδια συνήθισα το σκίρτημα της Γης
να με παλεύει
το σώμα σε σπαραγμούς του προηγούμενου ξεσπά,
μα όσο βαθαίνει η σιωπή,
το άρωμά σου μάτια μου θυμίζει λευτεριά.
Αναβιώνουν την ημέρα οι ηδονές
το απόγευμα φτάνει στο απόγειο της Μάνας μου το φλέγμα
και η καρδούλα μου σαν τρελή να σπαρταρά
ξανά δειλά, γυρνάει σε εσένα.

Μέσα μου λέω δεν σου αξίζω
γιατί κοινωνικός δεν είμαι σαν και εσένα,
συνέχεια '' υπερκοσμική '' σ' αποκαλώ
κι έτσι ξανά βουτάω σ' εμένα.

Ζω με τον τρόπο μου
ζω με τον τρόπο μου,
λογαριασμό δνε δίνω σε κανένα
ζω με τον τρόπο μου
ζω με τον τρόπο μου
όπως νομίζω γω θα το κιλώ το αίμα.

Αφιέρωσης

Εμειναν τα γραπτά
προάγγελοι των χειλιών σου,
να μου ξυπνούν τα σωθικά
το μεταξένιο των μαλλιών σου.

Τα δέρμα σου απαλό
το στήσιμό σου η γαλήνη
η ταπεινότης μου κτυπά
την πόρτα μου στην κλίνη.
Δέος θαρρώ σε έχρησα
αρχέτυπον εις στην Ψυχήν μου
σε σε γλυκιά αφιερώθηκα
και στην Θεία καταγωγήν μου
 (άγωμαι από τον Ουρανό προς τα κάτω ).

Να εἴσαι ἐδώ

Να θυμάσαι
τόσο πολύ μη χάνεσαι
κι ἀν τόσο πολύ ξεχνιέσαι
και χαθείς
θυμήσου ξανα τόσο πολύ μη χάνεσαι
κι ὄταν γυρίσεις ξεχαστείς.