Αλλόκοτο

Τον πόνο
να σε νικήσει μην τον αφήσεις
σου είπανε στα Ζεν
μα εσύ  Ψυχή το παρερμήνεψες
κι όταν από αδυναμία νύσταξες
δεν σου το συγχώρεσες ποτέ
και τόριξες  ξανά στα Ζεν.

Μπορούμε ὄλοι μαζί

Θρύψαλα τα τζάμια

στις ράγες του μυαλού,

ανίατες συσκέψεις

αμφίρροπου σαστισμού.

Εφραξαν των σκέψεων οι συρμοί

πάνω στις ράγες συγκρουστήκαν,

ερίχθησαν  εις το ἀδιαμόρφωτον κενό

και επαναπαυθήκαν.

Πότε θα ζήσει  η καρδιά

πότε είσοδο θα κάνει,

πότε απεμπολίσαμεν τα ιδανικά

και γίναμε τσοπάνοι;

Τώρα ο δρόμος χτίζεται

με μια ἐν-νέα ( ἔνος = παλαiός +νέα ) ἀρχή,

πολλά στρεβλά ἐμαζώξαμε

ἀλλά μπορούμε ὄλοι μαζί.

Μου λές για δεν έρχεται η Αγάπη

Μου λές για δέν έρχεται η Αγάπη

κι όλο ρωτάς τι είναι η Ζωή,

όλο απομακρύνεσαι και απομακρύνεται και αυτή..

Μου λές για δεν έρχεται η Αγάπη

μα συνέχεια κρύβεσαι στα παραθύρια ξοπίσω,

κι όλο ρωτάς τι νάναι άραγε η Ζωή

τη δίδυμη φλόγα μου  πως θα τη συναντήσω.

Η θεωρία αυτή δεν μου ταιριάζει πάντα

ζω με τον τρόπο μου όπως μπορώ,

μα τώρα που το ξανασκέφτομαι

μου έδωσε την λύση το γραπτό.

Προφανώς έχω από τον εαυτό μου

απαιτήσεις υπερβολικές,

προφανώς επιάσθην στην παγίδα του αναζητητή

που απ' το τρία στο πέντε ψάχνει ν' ανεβεί.

Μάλλον σου απάντησα Ψυχή

μα δεν είναι δα και σίγουρο αυτό,

καθώς μόνος περνώ την ώρα μου

από την σκέψην μου χωλαίνει το μυαλό.

Μα για στάσου  πάλι...

Γιατί να μένω μοναχός....?

Ψέματα ἔλεγες

Κι εἴχες πει
ὄτι ἠρεμέις ὄταν μαζί μου ὀμιλείς
κι εἴχες πει πως φιλικά θες να τα λέμε.

Κι ὄμως ἐπέρασαν αι μέραι
και ἀπἐμακρύνθεις σαν τον χαμό
και δεν ἀπἤντησες ξανα ποτέ
πλην κάποιον λόγων τυπικών.

Κι εἴχες πει
ὄτι με ἔβρισκες ἐνδιαφέρον
και για ὀλίγο μου ἀνοίχθεις
κι εἴχες πει ὄλα αὐτά τα ὠραία
ψέματα,
μόλις σε πλησίασα δειλά ἐκρύφθεις.

Είναι η φωνή μου ἄγρια κραυγή
που ἔτοιμη ἀν δεν εἴσαι την φοβάσαι...

Άλλαξαν τα χρόνια

Η αιτία

μακροχρόνια ιστορία,

κλειδωμένος στον εαυτό σου

όλο κλαις το μερτικό σου.

Απ' το χεράκι κάποιον θες

να σε τραβάει σα παιδάκι,

μα το παιδάκι μεγάλωσε σαν χτές

όπως μεγάλωσαν και οι γονείς του...

Άλλαξαν τα χρόνια

άλλαξες και εσύ,

όλα άλλαξαν καρδιά μου

εδυναμώσανε οι καιροί

μα εδυνάμωσες κ' εσύ.

Πάψε να κρύβεσαι ακόμα

η λαλιά σου χάθηκε στο στόμα,

έγινες κόμπος στο λαιμό

άλλoθι βρήκες για φευγιό.

Άλλαξαν τα χρόνια

μα η Ψυχή τραβά την ανηφόρα,

στους τοίχους γράφτηκε η ιστορία

με μπογιά και πανσπερμία..

Μάντης

Ανάμεσα στη νοητική λειτουργία και στην ενόραση υπάρχει ένα χάσμα και θα υπάρχει μέχρις ότου γεφυρωθεί συνειδητά μέσω διαλογισμού. Ο διαλογισμός μερικές φορές ορίζεται ως «σκέψη στην καρδιά» και ο σωστός διαλογισμός πράγματι γίνεται μόνο όταν η καρδιά και ο νους λειτουργούν σε ενοποίηση. Έτσι για να προσεγγίσουμε την ενόραση είναι αναγκαία η συγχώνευση νου και καρδιάς. Η ορθή χρήση του νου στο διαλογισμό, οδηγεί τη συνείδηση στο όμορφο, στο καλό και στο αληθινό που είναι ιδιότητες της ψυχής, μέσω των πέντε διαλογιστικών σταδίων της συγκέντρωσης, του διαλογισμού, της θεωρίας, της φώτισης και της έμπνευσης. Αυτά τα πέντε στάδια οδηγούν στην ένωση με την ψυχή - τον υιό του νου - και στην άμεση γνώση της θείας φύσης, δημιουργώντας ένα όργανο νόησης που μπορεί να χρησιμοποιεί η ψυχή στην καθημερινή ζωή.

Κάποιες φορές

πιθανόν κάποιου

άφατου Χ( Κ)ρόνου

εγείρεται η εποπτεία

των Φυσικών αρχετύπων

και οι προβολές του μέλλοντος 

χορεύουν μπροστά σου

με δέλεαρ ( συνοψίζοντας παρελθόν και παρόν ),

προσπαθώντας ο νους ν' αναλύσει

τα αόρατα τούτα συμβάντα

καραδοκεί ο κίνδυνος πάντα

της αχαλίνωτης οπτασίας 

να σπάσει της Ιδέας τον κρίκο.

Σαφώς και η πρόβλεψη είναι εφικτή

εφ' οσον η Διάνοια είναι αποκεκαθαρμένη.

Σε '' βλέπω ''

Πληροφορίες πολλές

θέουν με Απολλώνια σκάφανδρα

ταχυτήτων στ' αυτιά μου,

ερωτήσεις διασταυρώσεως

αν είναι αυθεντικές

η με γελούνε τα θέλω.

Ερωτήσεις πληροφορίων

άλλες πληροφορίες και ερωτήσεις

μου φέρνουν,

εδιατυπώθει η ιδιοσυγκρασία στα υπ' όψιν.

Συνειδητότης υψηλή απαιτείται

να επιμείνει το μέτρο,

άσπονδες κινήσεις προτροπών

δεν επιτρέπονται στον Κόσμο των Νόμων.