Ο νους ζητιάνος, τον δρόμο χάνει

Ο νούς ζητάει όλο πράγματα μεγάλα
δέσμιο σε καταδιώκει στο μέλλον σου το Ιδεατό
κι εσένα άδοξα σου ξεγλιστράνε οι στιγμές 

από τα χέρια της Σοφίας
καί της Κινήσεως το αδράχτι.
Ερειπωμένος πια, τήν απαγκίστρωση ζητάς απ'
τα ρημάδια σου
σε ένα άλλο πρόσωπο να βρεις τη θαλπωρή
μα κάπου στό δρόμο εξέχασες Ψηλέ
το άλλο πρόσωπο κι αυτό πως είσαι συ.

Προσκόλληση

Προσκόλληση
ελλαττωσης όραση
τύφλωση από σκοπό ανασφάλειας.
Βλασταίνει ο Μέγας Οφθαλμός
φωτιστήκαν οι δρόμοι
αλάργεψαν οι τρόμοι
ξεπρόβαλλε η Ιδέα του Αγαθού.

Ψευδή πραγματικότητα

Μέσα στο τρένο εκείνο το απόγευμα
κάποιος κοιτούσε τούς ανθρώπους
μα δίχως η παρουσία τους να είναι φανερή,
ή και άν υπήρχανε ίσως με διαφορετική υπόσταση
και αυτός που κοίταζε, προφανώς είχε χαθεί.
Δέν κατάλαβα ποιός ήτανε
ούτε άν όντως κάποιος κοίταζε τελικά.
Ποιός ξέρε άραγει τι να συμβόλιζε το τρένο.

Πυθαγόρειος ασκητισμός

Μές στούς δρόμους τριγυρνώ
στα πράσινα στεριώνω καί στά λουλούδια,
χάθηκα από τόν Χ(Κ)ρόνο τόν Πατέρα'
στοχάζομαι συνεχώς τόν περισπασμό
καί τόν Συμπάντων τά συλογικά τά ημερολόγια,
με τήν συνήθεια δυναμώνω την Ψυχή
κι' έτσι ο νούς μήτε κουράζεται μήτε καί σφάλλει.
Μακριά απ' τά εγκώσμια ωσάν μπουμπούκι θάλλει.

Απελευθέρωση

Μέ απόλυτο προσηλωμένο σεβασμό

είς τό δωμάτιον κρατώντας τό στυλό

γράφω τά νιάτα μου σε φορτικό ρυθμό

γράφω τάς σκέψεις μου τάς κεκρυμμένας

είς τόν λαβύρινθον/μυαλό.

Έχει - παρατηρώ - η κατάρα της εξατμιστεί

τίς αταξίες πούκανα επιστατώ,

μές στήν Ψυχή της συγχωνεύομαι

καί αντλώ,

όλα εκείνα τά στοιχειά πού μου ξυπνεί.

Είπα νά  μή γράψω ξανά γι' αυτό

είπα αταραξία νά γεννώ,

μά κάποιες μικρές μικρούλες εκδορές

από ανάγκη μέ ξεσήκωσαν

νά φύγουν καθαρές.

Συγχώρεση

Τό ευ ζείν

δέν εἴναι τίποτε ἄλλο

ἀπό τό νά ἀποδεχθείς τόν ἐαυτό σου

Ζήσε τά πάθη σου χαιδεύοντας τό ἐσωτερικό σου παιδί

μά ἐξηγὤντας του ταυτόχρονα

πώς οι ἀνάγκες σου ἄλλη τροπή ἐπείραν

γιά ὄσα νόμιζες ὄτι τότε καταπίεσες

ἐξήγησέ του πώς ὄλα εἴναι στό μυαλό

Εξηγήσέ του πώς ἔχει δύο ἐπιλογές :

Νά ζεί τώρα τό παρελθόν του μέ ἀντίστοιχο μέλλον

ἤ νά ' τροποποιήσει ' τήν ἀντίληψή του γιά τά δήθεν '῍ σφάλματά του ῍

- πρόσεχε ὄμως -, διότι ὄ νούς εἴν' μέγας πλανευτής τών ἄκρων

καί ὕπουλος τού ἀσυνειδήτου διαρρήκτης...

Χωρίς συγχώρεση, δέν ὑφίσταται Ελευθερία.

῎Ολα συμβαίνουν διαδοχικά...

Περίληψης, ποἰήματος του Κ. Π Καβάφη ‘ τὄ Σύνταγμα τής Ηδονής

  

Τό ποίημα :

http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=298&cat=5

Τό ποίημα αὐτό του Κ.Π Καβάφη ἔχει ὤς θέμα τά πάθη και ταίς ἐπιθυμίες του ἀνθρώπου μπροστά στα ὀποία χάνεται κάθε εἴδους ἔλεγχος και μέτρο, χωρίς αὐτό ὄμως ἀπαραίτητα να σημαίνει ( ὄπως ἀναφέρει ο ποιητής ) ὄτι εἴναι μη ὠφέλιμο δίότι αὐτή ἤ ἄμετρη ἠδονή πολλές φορές συμβάλει ὤστε να ἐπιτευχθεί η μέθεξις ( τελευταία παράγραφος ‘ …Σε ἐξαντλεί ἀλλά σε ἐξαντλεί με θεσπεσίας μέθας ).῎Ως προς αὐτό το σημείο φυσικά, συμφωνούν βέβαια και πολύ νεώτεροί του και ὄχι μόνο φιλόσοφοι,ψυχολόγοι, στοχαστές, Μύστες κτλ. (ὄτι δηλαδή, η ἐπιθυμία δεν εἴναι κάτι πού πρέπει να καταστραφεί ἀλλά κάτι πού πρέπει να ὑπερβείς και μόνο ἄν περάσεις μέσα ἀπό αυτή ζώντας την στο ἔπακρο εἴναι δυνατόν να συμβεί αὐτό…). Αναφέρει πάλι σε ἔνα σκέλος τής τελευταίας παραγράφου ( ῎Όταν περάση η κηδεία σου, αἴ Μορφαί τάς ὀποίας ἔπλασαν αἴ ἐπἰθὑμίαι σου, θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά ἐπί τοὔ φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εἴς τους ὤμους των ἔφηβοι Θεοί του Ολύμπου…). Εδώ (γενικά τό ποίημα σαν Ιδέα εἴναι πανομοιώτυπὀ με αὐτὄ του ποιήματος ‘ Ιθάκη ‘  ἀπό τόν ἴδιο ποιητή ), ο ‘ συνθέτης ‘ αὐτού του δημιουργήματος μας τονίζει τήν μεγάλη ἀνταμοιβή πού θα ἔχουμε ( ἐφόσον ἔχουμε ζήσει τήν ζωή μας στο ἔπακρό μη ἀποκλείοντας ἀκόμα και τά πάθη μας…). Και ἐδώ βέβαια ἤ ἄποψη αὐτή, συμβαδίζει με τἤν ἄποψη διάφορων φιλοσόφων ὄτι ὄποιος ἔχει ἀπολαύσει χωρίς καμία ἀντίσταση τοὔς ἀνθούς τής Ζωής, ἔχει και ἀντίστοιχο τέλος ( ἄν και μάλλον σηκώνει συζήτηση αὐτό.. ).

Πάλι στην ἴδια παράγραφὀ στην ἀρχή της, μας τονίζει ὄτι συναντήσεις ἀρκετούς ( στον δρόμο για ταή Ιθάκη λοιπόν…) πού θα σε ἀπογοητεύσουν με τόν ἀρνητικό τρόπο σκέψης τους και ταήν ἀπογοήτευςή τους  ἀλλά  ο Κ.Π Καβάφης μας ὑπενθυμίζει ὄτι δεν πρέπει να πτοηθούμε και να ἀφήσουμε τἤν Υψηλή μας σκέψη, να ‘ χαμηλώσει ‘ (Μη ἀπατηθείς ἀπό τους βλάσγημους ὄσοι σε λέγουν ὄτι η ὑπηρεσία εἴναι ἐπικύνδινος και ἐπίπονος ). Με αὐτήν τήν φράση ἔχω να προσθέσω ὄτι ἴσως χαρακτηρίζει ὤς βλάσφημους τους ἀνθρώπους αὐτούς πού ἀπό ἄγνοια ἀπογοητεύονται και δεν εἴναι σε θέση να δούν τά δώρα ἀλλά και τά καθημερινά ‘ θαύματα ‘ τής Ζωής και μιλούν για αὐτή με ἄσκημα λόγια… ( κάποιον σας θυμίζει αὐτό ε..; ).

Τώρα, στην πρότελευταία παράγραφο, θίγει τό θέμα τής μοιρολατρείας ἴσως μπορούμε να πούμε και τήν ὑποτίμηση τής φύσης και του ἐαυτού μας, πού πολλές φορές για αὐτούς τους λόγους του βάζουμε ἐμπόδια κάνοντας σκέψεις του τύπου: ‘’δεν ἀξίζω αὐτό γιατι ἔχω κάνει διάφορες ‘ κακές ‘ πράξεις στη Ζωή μου κτλ…( οι βλάσφημοι πού ἀναφέρθηκε πρίν…), παραβαίνοντας τὄν πιο βασικά Νόμο τής ἀποδοχής τής Φύσεώς μας ἤ ὀποία ναι μέν εἴναι Θεική ἀλλὰ ἀπό τἤν ἄλλη θνητή. Εξάλου μέχρι να φτάσουμε στην Θέωση τής Ιθάκης ἔχουμε πολύ καιρό ἀκόμη… Εδώ ἤρθαμε για να πάρουμε κάποια μαθήματα και ὄχι για να εἴμαστε τέλειοι… 

Η Ζωή γενικά, εἴναι ἔνα δώρο τό ὀποίο ἀξιοποιούμε ὄπως ἐπιθυμούμε (῎Όπως η Ζωή εἴναι κληρονομία και δεν ἔκαμες ταίποτα διά να ταήν κερδίσης ὤς ἀνταμοιβήν, οὔτω κληρονομία πρέπει να εἴναι καί η ἠδονή ).

Εν τω μεταξύ στο τέλος κάθε παραγράφου, ἐπαναλαμβάνει τή φράση ‘ …τό Σύνταγμα τής Ηδονής με μουσικής και σημαίας…). Φαίνεται ὄτι για τόν ποιητή, ὄταν ἔρχεται ἤ ὤρα αὐτή εἴναι Ιερή… ῎Όπως και κάθε ἄλλωστε στιγμή…    

Τό ὄτι   θα χρειαστεί νά βλέπουμε τήν στιγμήν τής Ηδονής σαν Ιερή ὤρα δηλώνεται και ἀπό ταὄ ἀπόσπασμα ταής τρίτης παραγράφου: ‘’ (Τό χρέος σου εἴναι να ἐνδίδης πάντοτε εἴς ταά Επιθυμίας, πού εἴναι τἄ τελειότατα πλάσματα τών τἔλειων Θεών ). Στο σημείο αὐτό,μερικοί ἴσως τόν χαρακτηρίσουν και ‘ Επικουρικό ῍.